Oirschot

De torenronde. Al heb ik weinig toren gezien, vooral de fietspaadjes die langs de kasseien lagen. De helft van het parcours bestond namelijk uit deze wegen. De benen voelden al gelijk goed, dus ik zorgde ervoor dat ik van voren zat (niet zo moeilijk met 35 vertrekkers) en dat ik af en toe mee sprong. Dit ging dan ook vrij goed en zorgde ervoor dat we met 6 man achter 2 leiders kwamen te rijden. Deze waren een klasse apart en wij reden dan ook vooral om het peloton voor te blijven. Dit lukte prima, totdat…. Ik voelde mijn handen opeens op een heel andere plek op mijn stuur zitten. Stuur los.. Een klein beetje los kon ik nog wel mee rijden, maar het begon steeds erger te worden. Ik liet de 5 rijden en reed rustig aan naar de streep, dachtende dat de koers over was. Ik zette me stil bij de materiaalpost en er kwam iemand met een inbus aanrennen, dus ik mijn stuur vastdraaien en even later kwam de groep van 5 weer langs. Ik dus weer aansluiten. Daarna kwam er dikke chaos omdat de 2 koplopers het peloton terug brachten en de jury ze te laat af liet sprinten. Dit resulteerde in een sprint voor plek 3 met iedereen (ook zo letterlijk gezegd door de speaker). Na de sprint wist hij weer opeens te melden dat de achtervolgende groep verder moest. Zonder mij welteverstaan, want ik mocht blij zijn een ronde vergoeding gehad te hebben. Ik werd in het peloton geklasseerd. Na iedereen stopgezet te hebben en veel discussie moesten de koplopers en de 5 man daarachter nog een paar rondjes finale maken. Ik werd uiteindelijk 14e. Jammer van de finale die ik gemist heb, maar verder zijn de beentjes prima en zal ik mijn stuur maar eens goed vastdraaien!

Foto’s van TDV collega Yorrit

Lieshout

2x gereden, 2x in de kopgroep gezeten. Maar deze keer was een klein vraagteken. Geldrop ging wel goed, maar al 2 weken geen koers meer gereden. Dus het werd afwachten hoe de benen waren. Als mijn zadel heel bleef zou ik al tevreden zijn :P. Met 80 man aan de start op dit bochtige hobbelige parcours wist ik wel wat me te wachten stond, van voren blijven! Dit heb ik dan ook best prima gedaan. Maar helaas waren de benen niet al te super en zat ik eigenlijk al na een kwart koers helemaal stuk. Die paar halve mee spring acties aan het begin van de koers speelde me al op. Maar alles beter dan achterin op dit parcours. De rest van de koers was dus niet meer dan volgen. Net achter het peloton eindigde ik als 39e, de helft was er dus zo ongeveer af gereden. Niet slecht.

Geldrop

Ik kan deze wedstrijd omschrijven met zoveel woorden: Chasse patat, mongolenwaaier, stuiter, fans, strak pakkie, power en nog van alles.

Geldrop een aantal jaren niet gestart omdat het altijd op Koninginnedag viel, maar aangezien dat het dat jaar niet was was er weinig meer wat me tegenhield te starten. Ondanks alle hobbels in het parcours dan, maar dat is nog wel te overleven. Aan de start net iets meer dan 40 man en een paar toppers. Deze toppers wisten de koers de eerste paar ronden zeer hard te maken. Ik startte wat van achteren en zag niet echt de mogelijkheid hier wat aan te doen. Ik probeerde nog een sprong naar de goede mannen die weg reden, maar ze reden toch net iets te hard en was net iets te laten. Zo reden er 6 man weg na een paar ronden en die zagen we niet meer terug. In het peloton kon ik lekker mee rijden, zo super hard ging het naar mijn mening niet. Het kon ook aan mijn nieuwe Squadra pakje liggen, een super deluxe Vermarc snelpak waar de profs ook mee rijden. Ik heb me rustig proberen te houden zodat ik tegen het eind van de wedstrijd nog wat kon proberen. Helaas wist ik de momenten weer te goed uit te kiezen. Een eerste poging met nog zo’n 30km te gaan resulteerde in 1 ronde alleen op kop en een tweede poging bleef ik meer dan 10km alleen voor de groep uitrijden. 2 eenlingen probeerden nog wel de oversteek te maken, maar ze reden niet ver genoeg weg van het peloton om erop te gaan wachten. Gelukkig wist ik nog wel een premie mee te pakken, niet voor niks aan de chasse patat begonnen. Het jammere was dat nadat ik terug gepakt werd er opeens werd besloten dat de koers voor ons nog maar een paar ronden zou duren. Dan blijft er toch in je achterhoofd zitten dat je als je dat wist nog wel iets harder had kunnen rijden en alleen weg had kunnen blijven. Gelukkig wist ik in de sprint mijn goede benen weer te vinden en pakte ik nog een mooie 13e plek.

Na afloop nog lekker gegeten bij de sponsor, een der mongolenwaaier.

 

Maaskantje en Gerwen

Na een aantal weken zonder koersen was het weer tijd om er wat van te gaan maken. Een hele week flink gekoeriert, dus met de trainingskilometers zat het wel goed.

In Maaskantje stond er een aardig windje, dus ik wilde koste wat koste goed van voren blijven rijden. Dit deed ik dan ook, waardoor ik zelfs af en toe mee ging in de aanval. Riskant omdat de kans er was mezelf te vroeg helemaal stuk te rijden, maar nog altijd beter dan de hele tijd achterin op het kantje. Toen er een kopgroep van 8 man met ongeveer alle sterke mannen weg was ben ik rustig aan mee blijven draaien in onze groep. Ik voelde me namelijk best wel prima. Ik heb zelfs nog een aantal keren geprobeerd een achtervolgende groep te stichten, maar dat ging niet door. Met nog een paar ronden te gaan heb ik alles op mijn geweldige eindsprint gezet. Helaas reden er toen nog wel een paar man weg. Uiteindelijk sprintte ik in het peloton nog wel naar een heel goede plek, 19e! Toch niet slecht. Ook nog eens een mooi prijsje mee naar huis. Dat was veel te lang geleden.

Waarvan ik wel wist dat ze slecht zouden zijn, waren mijn benen de volgende dag in Gerwen. Voor een goed herstel heb je denk ik wel een betere conditie nodig als waar ik me nu in bevind. Toch maar het beste ervan proberen te maken en zo veel mogelijk van voren proberen te koersen. Al voelde ik wel dat mijn explosiviteit er gewoon niet was en dat gaat je op een gegeven moment opbreken. Met nog 8 ronden van de 23 te gaan moest ik dan ook het peloton laten gaan. Op dat moment splitste deze in 2 groepen. Helaas net iets te vroeg gelost, want groep 2 heeft daarna niet echt meer koers gemaakt. Maar ja, heb dit weekend wel genoeg getraind!

Zondag weer een keer de ronde van Geldrop. Ze hebben het dit jaar niet op Koningsdag gepland, dus geen reden niet te starten.

Studentencup Delft

Op 29 maart was het tijd voor de allereerste wedstrijd in de fonkelnieuwe SWN studentencup. Een competitie over een aantal wedstrijden speciaal voor studenten. Van mensen die nog nooit een wedstrijd hebben gefietst tot mensen die al hun hele leven koersen.

Ik mocht van start in de mannen met licentie. Een hele hoop amateurs en een paar elite zorgden voor een startveld van iets minder dan 40 man. 1/3 was van Amsterdam en er waren nog een paar blokken uit Utrecht, Delft en Nijmegen. Dus het zou een tactisch gebeuren gaan worden. Gelukkig had ik ook nog een ploegmaat Peter, die toch ook goed gas kan geven. Als vrij snel ontstond er een kopgroep met Peter erbij en 3*2 man van respectievelijk Amsterdam, Delft en Utrecht en verder nog een eenling van Maastricht. Ze kregen dan ook de ruimte. Aangezien Peter erbij zat heb ik me ook lekker rustig kunnen houden in het peloton. Halverwege koers waren er wat onenigheden in de kopgroep waardoor deze uitdunde van 8 naar 6 man en er nog maar 2*1 mannen van Amsterdam en Utrecht bij zaten. Dit gaf het sein aan Amsterdam op kop te gaan rijden. Dit ging niet elke keer even soepel (het was lang niet helemaal duidelijk wat ze nu precies wilde), dus ik kreeg het idee te proberen naar de kopgroep te springen met een klein groepje. Ik wist het goede moment uit te kienen, maar helaas had helemaal niemand dit moment verder in gedachte. Ik kwam alleen weg te zitten en kwam na 3 km alleen te hebben gereden precies tussen de kopgroep en het peloton te rijden. 40 seconden in je eentje dichtrijden is ook een beetje te veel van het goede. Een ware chasse patate, en dus besloot ik maar weer in de groep plaats te nemen. De achtervolging kwam weer op gang en langzaam aan begonnen we weer dichterbij te komen. Toen begon het dilemma sprinten vs proberen weg te rijden. De eerste 10 in de uitslag krijgen extra punten voor het klassement. Als we er niet bij zouden komen zou dit betekenen dat er maar 3 extra punten zouden krijgen in het peloton. Met mijn sprint dus vrijwel onmogelijk. Ik zag ons ook niet meer erbij komen, want we kwamen steeds minder snel dichterbij en met nog 3 ronden (5km ofzo) te gaan was het gat nog 20 seconden. Ik zag een kans en glipte ervandoor. Weer ging er niemand mee, maar 2,5 ronden in mijn eentje kon ik wel door trekken. Zeker met mijn nieuwe wielen leek het wel of ik de snelheid extra goed kon blijven aanhouden. Steeds dichterbij de kopgroep kwam ik, maar helaas vielen ze niet hard genoeg stil. Op 3 seconden strandde ik op plek 7.. Peter won!