En dan zit je opeens 7 uur op een spinningfiets

24 uur spinningmarathon voor de KWF kankerbestrijding. Niet 24 uur achter elkaar, maar met 24 teams van meer dan 2 personen elk 1 uur. Alhoewel we dit een beetje lafjes vonden, schreven we ons toch in van 0.00 tot 1.00 woensdagnacht. Dit alles gebeurde tijdens de Van Lint week, dat is 1 weekje sporten op het studenten sport centrum met onder andere onderwaterhockey, rolstoelbasketbal, choekbal en bossabal.

Na in de avond al geknotsbalt en geonderwaterhockeyd (en de dagen ervoor bossabal, rolstoelbasketbal en kanopolo #spierpijn) te hebben stapten we met Team Schubert/Squadra op de spinfiets. Een uurtje stelt natuurlijk niet zo heel veel voor en gelukkig had ik goed gezelschap. Na 50 minuten kwam er nog iemand langs me zitten die ‘wel even’ de laatste 10 minuten mee zou gaan fietsen. Die 10 minuten vond ook hij wat magertjes, dus dat werd 1 uur. Ik kon nog wel even, dus deed ook mee. Even later kwamen we op het goede idee dat we geen van beiden als eerste er vanaf zouden gaan. Elkaar een beetje opnaaien dus. Het kon allemaal nog veel gekker natuurlijk, Er was nog meer gezelschap bij gaan zitten en die vond het wel leuk door te gaan tot 7 uur ’s ochtends wanneer de zwemtraining is. Tja, voor elkaar onderdoen kennen we natuurlijk niet.

Maar hoe kom je nu 7 uur op zo’n spinningfiets door? Normaal is 45 minuten op de Tacx al saai. Gelukkig hadden we (in volgorde van consumptie) bier, bitterballen, nog veel meer bier, sportdrank, 4 broodjes ham/kaas, water, between, nog veel meer water, bier en als ontbijt nog een hotdog. Vooral dat eerste zorgde ervoor dat het goed gezellig was en afgezien van een paar dipjes (muziek was de bepalende factor), was het toch eigenlijk wel zo voorbij. De avond/ochtend werd afgesloten met 2 baantjes schoolslag in het zwembad en toen kon ik eindelijk mijn bedje inkruipen.

O ja, we hebben al een euro of 45 ingezameld en vanavond lopen we nog wel een paar rondjes met de pot.

Dank voor deze mooie nacht gaat uit naar (in willekeurige volgorde): Nard, Thijs, Jeroen, Patrick, Mirjam, Thijmen, Arjen, Dirk-Jan en nog een hoop.

Het leven gaat door

Ook al ben ik dan gestopt als coureur, heb zeker niet mijn fiets bij het grofvuil gezet. Na 4 weken niet fietsen/überhaupt sporten, begon het toch weer te kriebelen. Gelukkig heb ik daar Tour de Ville voor. En zo kon ik weer lekker een paar middagjes fietsen. De conditie was echt gedaalt tot 0.0, maar dat maakt natuurlijk niks uit. Toch weer heerlijk om op de fiets te zitten. Ook nog een keer met de club in Schijndel mee, niet hard, toch kapot gaan.

Afgelopen zondag heb ik de SP De Meet gereden. Een crosswedstrijdje voor studenten in Tilburg. Mijn crossfiets miste nog een essentieel onderdeel (cassette), dus moest ik op de mountainbike. Net voor de start hadden we een stormbui. Het parcours veranderde van een grastapijt in een lekkere glijbaan. Alle bochten lekker glad dus. Gelukkig had ik met mijn brede banden goede grip, gas geven dus! Ik heb lekker 45 minuten gekoerst en niet eens gevallen. Misschien toch iets harder door de bocht de volgende keer. Materiaal was niet 100%, ketting op het middelste blad sloeg de hele tijd dubbel. Dus alles maar op buitenblad, was goed te doen alleen de bultjes en de zandbak moesten hierdoor meestal gelopen worden. Ik eindigde ergens op de helft van het aantal deelnemers.

Ook met mijn andere carrière gaat het aardig goed, het enige tentamen wat ik had heb ik gehaald.

NSK: toch nog 1x

Eigenlijk al 3 weken gestopt, en even veel getraind. Maar aangezien het NSK toch nog door kon gaan, kon ik het als echte student natuurlijk niet laten mee te doen. Verwachtingen waren natuurlijk 0,0. Maar het deelnemersveld was gelukkig niet top en voor iedereen was het seizoen eigenlijk ook wel al 2 weken voorbij. Plannen waren eigenlijk om te volgen, maar het ging zo makkelijk dat dat me niet lukte. Ik leek zelfs enige vorm van explosiviteit te hebben op het ‘klimmetje’ wat we elke ronde af moesten leggen. Toen de amateurs af waren gesprint, ben ik al eens malle blijven aanvallen. Even leek het met nog 2 ronden te gaan dan ik een mooie voorsprong had, maar de benen waren toch wel op en werd dus weer bijgehaald. Laatste ronde was het helemaal op en de groep moest ik laten gaan. In de uitslag sta ik niet, jury had blijkbaar betere dingen te doen..

Al met al een mooie koers, waarin ik goed mee kon doen. Heb er van genoten, op naar het nieuwe leven.

Wijze les van de koers: trainen is niet om sneller te fietsen, maar om minder verrot te zijn na afloop.

Dit is het einde

Aan alles komt een eind, en zo is het. Afgelopen tijd begon ik me steeds meer af te vragen waarom ik nu eigenlijk nog koers. Eigenlijk begon dit al vorig seizoen, toen had ik ook al geen zin om te trainen en af en toe zelfs niet om te koersen. Dit seizoen ging er nog een schepje bovenop. Kon me nog goed opladen voor de clubcompetitie, daar waar we echt een doel hadden en ik de club kon helpen. Maar verder was het niet veel. Daarom heb ik besloten te stoppen met koersen. Ik zeg niet dat ik nu nooit meer een wedstrijdje ga rijden, maar dit is op dit moment beter dan een beetje aan blijven modderen. Als je zelfs geen zin meer hebt in de koersen, waarvoor je eigenlijk traint, dan heeft het echt geen enkele zin meer. Misschien dat ik er na een jaartje tussenuit opeens wel weer heel veel zin in heb, maar dat zien we dan wel weer. Nu verder met het normale leven, bachelor proberen te halen dit collegejaar en natuurlijk af en toe een feestje tussendoor (al was ik daar afgelopen tijd toch al wel mee bezig). Weg uit de wielersport ga ik niet, binnenkort gesprekken met de club wat ik daar kan gaan doen!

O ja, ik heb afgelopen weekend in Breda mijn afscheidskoers gereden. De overwinning werd me helaas niet gegund. DNF.