De avonturen van een fietskoerier

Afgelopen maandag was het weer zover. Ik mocht weer koerieren. Niet echt de ideale weersomstandigheden. Maar koeriers stoppen voor niks. Crossbanden onder mijn crossfiets en als eerst proberen om vanuit Nijnsel in Eindhoven te komen. Gelukkig was het nog lekker losse sneeuw en had ik goede grip. En in Eindhoven waren de wegen ook goed bereidbaar, dus geen problemen.
Aangezien het kerstmarkt voor Serious Request was van de studieverenigingen, moest ik daar natuurlijk ook even langs. Gelukkig was het niet zo druk met koerieren en had ik tussendoor wat tijd over. Voor 1 euro kon ik met zo’n ring over een spiraal en als je de overkant haalde kreeg je een lot voor een gratis bungeesprong. Ik haalde de overkant en liet mijn nummer noteren voor als ik gewonnen had. Maar ik win nooit iets dus had er geen hoop op. Ondertussen moest ik door met een volgende rit, maar opeens werd ik gebeld door een onbekend nummer. Zou het dan toch! En ja hoor! Even gekoerst door de sneeuw en even regelen dat ik een half uurtje vrij kreeg. En daar stond ik dan, op 60 meter hoog in mijn koers kleren. Klaar om te gaan.
The rest is history!
http://www.youtube.com/watch?v=pmw7MVVUsLs&feature=share
http://www.flickr.com/photos/jump4life/5280210446/

NCK – ik kan het

Na het NSK werd me de vraag gesteld of ik niet toevallig zin had te starten op het NCK. Met ene vertwijfeling vroeg ik nog of het de bedoeling was echt de ploegentijdrit te rijden of dat ik gewoon mee mocht als begeleiding. Dit was het eerste. Zin in een ploegentijdrit altijd, maar dacht niet dat ik wat bij zou kunnen dragen tijdens de wedstrijd zelf. Dus gewoon een mooie dag ervan maken en dan zou ik wel zien of ik nog wat zou kunnen in de tijdrit. 

Het werd allemaal veel beter als ik had kunnen hopen. De eerste 20 kilometer had ik wat moeite met de stukken wind tegen. Mijn adem kon het niet helemaal bij houden. Ik had het echt niet veel langer meer vol kunnen houden. Maar toen de wind in de rug begon te blazen kreeg ik super benen en freewheelde ik zowat in het wiel van mijn voorganger. De laaste 10 kilometer kreeg ik het nog lastig, maar dat hoort er natuurlijk bij tijdens een ploegentijdrit. De laatste bochten nam ik nog zo goed, dat ik de laatste 200 meter zowat kon laten lopen omdat ik flink wat voorsprong genomen had. Niet echt een ideale finish, maar had niet het gevoel echt risico te nemen in de laatste bochten. Uiteindelijk behaalden we een 10e plek. 1 plek beter dan vorig jaar en dit keer gelukkig zonder valpartij. We waren er zeer tevreden mee!

Dus fijn om te weten voor volgend jaar dat ik eigenlijk maar goed 2,5 week training nodig heb ;). Na de ploegentijdrit werd er traditioneel nog wat gegeten bij de Schijndelse Chinees. En als aanvulling op het ‘normale’ avondje stappen na het NCK hadden we er dit jaar nog een WK wegrit kijken achteraan gepklakt. Ook flink afzien, maar daar heb ik dit jaar vaak genoeg op getraind.

Had na mijn sleutelbeen luxatie niet kunnen bedenken dat ik mijn seizoen nog zo mooi af heb kunnen sluiten! Met een goed gevoel op naar volgend jaar dus,m aar nu eerste lekker toeren, schaatsen, core stablity trainen, fitnes en hardlopen.

NSK – afzien en genieten

Na iets meer dan 6 weken inactiviteit had ik weer zin en kon ik weer een koers rijden. Dit werd het NSK (Nederlands Studenten Kampioenschappen). Zonder verwachtingen stond ik aan de start, het was vooral de bedoeling lekker in het peloton te zitten en weer eens een wedstrijd te rijden. Na 1 maand niks gedaan te hebben en 2 weken een beetje in training te zijn, kon het eigenlijk ook niet anders. De koers verliep eigenlijk best lekker. Er reden 17 man weg en pakten al snel 1 minuut. Het leek gedaan te zijn tot ze bij ons opeens als gekken begonnen te rijden. Ik kreeg het toen wel even moeilijk. We kwamen tot op 50 meter, maar 2 man wisten de oversprong te maken. De rest zat er toch echt doorheen en aangesloten zijn we nooit meer. Ik begon er ook flink doorheen te zitten en het was vooral nog overleven de laatste 4 ronden (van iets van 6 kilometer). De sprint verliep eigenlijk nog boven verwachting, waarmee ik zelfs nog 25e wist te worden.

Mooie koers gereden en ook nog eens een mooie uitslag, wat wil je nog meer! Aankomend weekend mag ik zeer waarschijnlijk aan de start verschijnen van het NCK, ook weer zonder verwachtingen en gewoon een mooie dag ervan maken.

Update -2-

Het is nu precies 4 weken na de dag waarop mijn sleutelbeen besloot een andere plek op te zoeken. Het sleutelbeen steekt nog steeds wat uit en dat zal ook niet meer herstellen.

Ik heb wel het gevoel dat alles weer normaal begint te werken. Afgelopen weekend heb ik dan ook een proefritje op de racefiets gemaakt van 3 kwartier en dat verliep zonder problemen. Ik ga dit weekend een iets langere rit maken en als dat goed verloopt gaat de fiets weer mee naar Eindhoven om daar wat te trainen.

Als afsluiter van het seizoen heb ik besloten toch nog een wedstrijd te gaan rijden, ook al zal ik niet hard vooruit komen. Dit word het NSK wielrennen op 25 september. Ik ben daar toch aanwezig en dan kan ik net zo goed mee doen. Kan geen kwaad (of ik moet weer onderuit gaan, maar daar ga ik natuurlijk niet vanuit) en het is goed nog even een wedstrijdje mee te kunnen pikken. Daarna gaan zullen mijn gedachten uit gaan naar andere dingen zoals fitness, schaatsen en hardlopen.

Update

Gisteren langs de orthopeed geweest. Het was een echte wonderdokter. De patiënt voor me ging naar binnen met een mitella om en kwam naar buiten zonder en dit geschiedde ook bij mij. Zo lang ik geen gekke dingen doe of zware dingen ga tillen komt het helemaal goed met mijn sleutelbeen. Deze blijft altijd wel een beetje omhoog staan, maar groeit wel langzaam vast zodat ik alles weer gewoon kan doen. Dit gaat ongeveer nog een maandje duren.

Wat ik wel heb besloten is geen wedstrijden meer te gaan rijden dit seizoen. Met die paar wedstrijden die ik nog zou kunnen rijden heeft het geen zin om daar ongetraind te starten. Wat ik volgend seizoen precies ga doen moet ik nog even goed over nadenken. Het feit dat ik dit seizoen geen zin had om te trainen en af en toe zelfs geen zin had om wedstrijden te rijden duid toch op het feit dat ik even wat fietsrust nodig hebben. Die krijg ik nu door mijn sleutelbeenproblemen en daarna zie ik wel verder.