NSK

Kamikaze, valpartijen en winnen.

Het NSK bij de niet-licentiehouders en ik was op voorhand door mijn ploegmaten al uitgeroepen als winnaar (misschien dat ik dat ook wel ooit geroepen heb :P).

Na een paar rondes was alles al duidelijk. Er waren er meer die konden fietsen, mijn benen waren best prima, maar niet top, en wegkomen was vrijwel onmogelijk omdat iedereen liever gaten dicht reed dan zelf weg reed. Na 4 rondes was het tijd voor onze afgesproken team aanval. Ik vertrok met Nard en nog iemand anders waar ik volgens mij vroeger nog wel mee gekoerst heb. We kwamen wel weg, maar nooit echt ver. Toen we de dames inhaalden, die vlak achter ons waren gestart, dacht ik dat die mooi nog in de weg konden gaan rijden voor het peloton. Niets bleek minder waar. Ze pikten aan en zorgden er juist voor dat het peloton eigenlijk weer in ons wiel zat. Uit met de pret. De laatsten rondes nog wel wat geprobeerd, maar het lukte niet. Alles op sprinter Yannick. Ik trok hem goed aan, maar hij wist helaas niet meer te versnellen.

Volgend jaar maar weer bij de coureurs!

(Foto’s door de familie Brons)

NK Duathlon: 1+1+1=1

Na een uitspraak weet ik veel hoe lang geleden van ‘op het NK duathlon ga ik Cesar wel even verslaan’, kon ik er niet meer onderuit: Ik zou mee gaan doen aan het NK duathlon in Tilburg.

Het fietsen zou wel goed moeten komen, nu het lopen nog. Mooie plannen om om de dag lopen, zijn er om verbroken te worden. Ik heb wel een paar weekjes voorafgaand gerend, maar de 15 km die ik zou moeten gaan afleggen heb ik bij lange na niet gehaald. Gelukkig geen pijntjes tijdens het trainen, die ik voorafgaand aan de bata wel had. De fietsbenen waren best wel in orde met vele uren koerieren achter de rug.

Daar stond ik dan aan de start voor 10km rennen, 40km fietsen en dan nog een 5km rennen. Het was de bedoeling de 10km ‘rustig’ aan te doen en dan volle bak te fietsen. De strijd met Cesar had ik ondertussen al gewonnen voor de koers gestart was (Hij was bang te verliezen en is nooit gestart ;)). De eerste 5 kilometer liep ik vrij gemakkelijk aan 15 per uur. Toen begonnen mijn benen wat zeer te doen en ook rondom mijn linkerknie, waar ik tijdens de bata trainingen ook al last van had gehad. Ik viel wel wat stil, maar het rennen ging eigenlijk nog best prima.

Toen de fiets op. Ik voelde al gelijk dat het geen normaal fietsen meer was na 10km rennen. Ook al had ik dan niet echt alles gegeven, mijn benen waren toch al stuk. Ik kwam nooit in mijn ritme, had bijna overal wind tegen en optrekken ging voor geen meter. Gelukkig zaten er 3 u-turns in en 2 rotondes, die voor de rest van de deelnemers, leken op u-turns.

Toen weer rennen dus. Maar ik voelde het al gelijk bij de eerste stap. Ik kon helemaal niks meer. Elke landing met een ligt gebogen knie deed pijn. Ik deed nog 1 rondje op wandeltempo, had de 2e ook nog wel zo kunnen doen. Maar dan zou ik meer slopen dan het goed maakte en dan zou ik ook achteraan eindigen. Dus ik ben netjes gefinisht, wel 1 rondje te vroeg.

Weer een ervaring rijker. Erachter gekomen dat Duatlon toch echt een speciale sport is en niet een stukje rennen, stukje fietsen en dan weer een stukje rennen. Hopelijk wordt het NSK aankomende zondag wat beter en kan ik tegen die tijd gewoon weer de trap af.

Uitslagen vind u hier en hier (klikken hoeft niet hoor).

ODCMC 2012

Open Dutch Cycling Messenger Championships, oftewel het NK voor fietskoeriers in Den Haag.

Na wat opwarmgymnastiek in onze eigen anti-kraak gym/slaapzaal was ik helemaal klaar voor de losrijd alleycat op de vrijdagavond. Het is dan de bedoeling de ideale route te bedenken tussen checkpoints en dit alles kriskras door de stad heen. Vanwege wat nattigheid en het feit dat ik eigenlijk nog nooit door een stad met tramrails had gefietst besloot ik maar niet al te gek te doen. Gelijk vanaf de start achter een groepje aangereden die eigenlijk helemaal de verkeerde kant op reden. Dus even mijn telefoon aan het werk gezet en maar naar een goed checkpoint gereden. Daar kwam ik Jorrit tegen waar ik vorig jaar met de 24uurs ook mee samen heb gereden. We besloten samen verder te gaan. Toen alle checkpoints afgestreept waren konden we een nummer uitvogelen en die voicemail vertelde ons dan waar we als laatste heen mochten. Daar aangekomen hoorde we dat we gewoon de 1e waren. We hoefden alleen nog maar terug naar waar we gestart waren en hoppakee, plek 1 en 2 waren bezet! Ik probeerde de koers nog te kopen, maar dat was niet nodig. Het werd de navigator gegund! Top Jorrit!

Een goed begin is het halve werk, dus vol goede moed zaterdag richting het hoofdprogramma. Over een industrieterrein tussen 10 bedrijven pakketjes halen en brengen. Dit opgeleukt met 1 richting verkeer straten en plekken waar je fiets op slot moest. Hier was het nog van veel groter belang een optimale route te bepalen. Dit ging me toch ook wel aardig af en 3 uurtjes later was ik vrijwel klaar. Uiteindelijke bleek ik 6e te zijn geworden van de meer dan 70 deelnemers. Na wat bier en eten werd er nog gesprint. Een stuk van 200 meter en dan met 4 man tegen elkaar. Echt een anti-onderdeel voor mij. Maar de voorronde ging me makkelijk af, kon ik dan toch opeens sprinten of had ik gewoon weinig concurrentie? In de finale was alles weer duidelijk, ik werd kansloos laatste. Vijfde plek.

Bij de prijsuitreiking ’s avonds kreeg ik een baanframe overhandigt voor mijn overwinning in de alleycat! Zullen eens kijken wat we daar mee gaan doen.

Tips voor de volgende keer: crosschoenen en een snel slot!

Wouter V2.1

De plannen waren allemaal zo mooi. Nu ik geen tijd meer hoefde te besteden aan het wielrennen, zou ik veel tijd hebben voor de studie en kon ik dit jaar wel even mijn bachelor binnen tikken. Maar plannen zijn altijd nog plannen en meestal lopen ze toch anders dan gepland. Met de sport motivatie/doelen verdwenen eigenlijk ook de studie motivatie/doelen en al de tijd die over was werd nu niet echt bepaald aan de studie besteed. Kortom gewoon een prutsjaartje (alhoewel ik me natuurlijk wel goed vermaakt heb).

Tijd dus om het weer over een andere boeg te gooien. De koerszin is weer aan het stijgen, dus hoog nodig weer wat op de fiets te gaan spelen. Volgend jaar is de planning dus dat ik weer fanatiek ga koersen (en dit plan gaat wel uitkomen ;)). Ja, en dan moet het met mijn bachelor ook wel goed komen. Hoe en wat moet allemaal nog even bekeken worden, maar koersen ga ik zeker!

Ik heb trouwens tot nu toe echt een prachtvakantie achter de rug met een roadtrip door Noorwegen en al die klimmen op gefietst in Italië. Zo prachtig dat ik mijn tentamens die er aan zitten te komen helemaal heb onderschat. Dat kan er ook nog wel bij. Snel vergeten en op naar Wouter V2.1.

Hoe moeilijk kan het zijn

Tja, dat vraag ik me nu al 3 jaar achter elkaar af..

Al 3 jaar volg ik vol goede moed een vak genaamd BEM (Basis Elektro Magnetisme). Instructies volg ik altijd wel, bij de colleges ben ik productiever in bed. Beetje tentamens maken en dan denk je dat je er wel klaar voor bent. Maar de docent weet elk jaar weer tentamens te verzinnen met vragen die totaal wildvreemd zijn met de dingen die je bij de instructies en bij de vorige tentamens hebt gedaan (hoe moeilijk kan het zijn). Als middelmatige student moet ik het toch wel een beetje hebben van herkenningspunten. Spijtig dus. Zo zit ik alweer thuis na mijn tentamen van vanmiddag. Veel te vroeg en met veel te weinig ingevuld. Volgend jaar vast weer een kans, pfff.

Morgen ff uitwaaien en springen op Wish, nog ff 2 tentamens binnenkoppen (het is te hopen) en dan kan ik op naar Noorwegen! Lekker een rondje rijden met mijn broertje en mijn vader bezoeken in Oslo. Ik heb er zin in en ben er aan toe!

Om de vloek van BEM te verbreken, om in de sfeer voor morgen en in hoge Noorweegse sferen te komen het volgende plaatje:

http://www.youtube.com/watch?v=5dqqMp_hNEM