Duizel en Stiphout

Na meer dan 1 maand geen koers gereden meer te hebben werd het toch wel weer tijd om te gaan koersen. De verwachting was wel dat de explosiviteit er niet meer zou zijn.

In Duizel aan de start tussen een hele hoop toppers. In het begin moest ik er duidelijk inkomen en zat ik helemaal op mijn max te rijden. Gelukkig kwam ik er doorheen en verliep het best prima. Halverwege was er een valpartij vlak achter me en iedereen die daar achter zat wachtte een ronde en sloot daarna vooraan weer aan. Dit resulteerde erin dat ik helemaal van achteren kwam te zitten. En precies op dat moment gingen ze gas geven. Helaas voor mij was het niet meer mogelijk van voren te komen. De groep brak en ik kwam in het 2e peloton. Een paar ronden voor het eind mochten we afsprinten. 34e.

Dan Stiphout. 10 minuten voor de start flinke regen, maar gelukkig werd het droog en was de weg dat ook zo. De benen waren nog een beetje slecht van gisteren, maar elke ronde werd dat beter. Totdat pats boem, 2 man voor me reden in de hekken en ik kon geen kant op. Koprol en 3 fietsen in mijn nek. Toen ik bevrijd was, had ik wat moeite met mijn rug om op te staan. Ik voelde aan mijn rug en er kwam een raar doorzichtig plakkend spul vanaf. Gelletje kapot gesprongen, bah. Met mezelf viel het wel mee, en mijn fiets kwam er schrikbarend goed vanaf. Weinig reden dus om niet verder te rijden. Al voelde ik wel gelijk dat met mijn rug het aanzetten niet meer super verliep. Dan maar gewoon kilometers maken en overleven. Dit deed ik ook en we mochten weer een paar rondes voor het eind afsprinten. De jury vond het nog leuk blijkbaar om me de 2e gewachte ronde aan te rekenen, waardoor ze me laatste zette in de uitslag. Een dag later doet de rug nog lekker pijn, maar verdere lichamelijke schade valt reuze mee. Helaas (of eigenlijk maar goed) is mijn helm wel een beetje gesneuveld en mijn mooie pakje is ook wat gehavend.

Voor al uw commentaar