NCK – ik kan het

Na het NSK werd me de vraag gesteld of ik niet toevallig zin had te starten op het NCK. Met ene vertwijfeling vroeg ik nog of het de bedoeling was echt de ploegentijdrit te rijden of dat ik gewoon mee mocht als begeleiding. Dit was het eerste. Zin in een ploegentijdrit altijd, maar dacht niet dat ik wat bij zou kunnen dragen tijdens de wedstrijd zelf. Dus gewoon een mooie dag ervan maken en dan zou ik wel zien of ik nog wat zou kunnen in de tijdrit. 

Het werd allemaal veel beter als ik had kunnen hopen. De eerste 20 kilometer had ik wat moeite met de stukken wind tegen. Mijn adem kon het niet helemaal bij houden. Ik had het echt niet veel langer meer vol kunnen houden. Maar toen de wind in de rug begon te blazen kreeg ik super benen en freewheelde ik zowat in het wiel van mijn voorganger. De laaste 10 kilometer kreeg ik het nog lastig, maar dat hoort er natuurlijk bij tijdens een ploegentijdrit. De laatste bochten nam ik nog zo goed, dat ik de laatste 200 meter zowat kon laten lopen omdat ik flink wat voorsprong genomen had. Niet echt een ideale finish, maar had niet het gevoel echt risico te nemen in de laatste bochten. Uiteindelijk behaalden we een 10e plek. 1 plek beter dan vorig jaar en dit keer gelukkig zonder valpartij. We waren er zeer tevreden mee!

Dus fijn om te weten voor volgend jaar dat ik eigenlijk maar goed 2,5 week training nodig heb ;). Na de ploegentijdrit werd er traditioneel nog wat gegeten bij de Schijndelse Chinees. En als aanvulling op het ‘normale’ avondje stappen na het NCK hadden we er dit jaar nog een WK wegrit kijken achteraan gepklakt. Ook flink afzien, maar daar heb ik dit jaar vaak genoeg op getraind.

Had na mijn sleutelbeen luxatie niet kunnen bedenken dat ik mijn seizoen nog zo mooi af heb kunnen sluiten! Met een goed gevoel op naar volgend jaar dus,m aar nu eerste lekker toeren, schaatsen, core stablity trainen, fitnes en hardlopen.

Voor al uw commentaar