Dwars door de Antwerpse Kempen

Na twee weken lekker op vakantie te zijn geweest in Italie was het weer tijd voor een wedstrijd. En geen gemakkelijke met een 1.2 status van de UCI (landbouwkrediet startte) en tevens de laatste wedstrijd van de topcompetitie van Belgie. Alle Belgische ploegen hadden dus hun beste renners opgesteld om zodoende nog wat te kunnen doen in dit klassement. Ik had geen idee hoe het met de benen was. Had wel mooie tochten gemaakt op vakantie, maar weer veel te weinig getraind. 

Na voor de start nog een kusje gehad te hebben van een promo dame (had de overwinningskussen dus eigenlijk al binnen) gingen we dan van start. De eerste 100 km zouden makkelijk worden met alleen maar tweebaans wegen en asfalt. Daarna kwam de plaatselijke ronde met daarin elke acht kilometer twee kasseistroken van 500 meter. Als club deden we al gelijk zeer goed mee en toen er in twee delen een kopgroep weg reed van 14 man zaten we hier ook met twee man bij. Ik zat rustig in het peloton de boel te controleren. Tussen kilometer 60 en 90 dreigde het op de kant te gaan en ben ik niet bij de eerste 20 weggeweest. De eerste kasseistrook draaide ik ook nog als tweede op. Zoals je leest ging het dus eigenlijk best lekker. Maar al gelijk op de eerste kasseistrook voelde ik dat ik hier nog niet klaar voor was. Elke kasseistrook ging het slechter en zakte ik steeds verder naar achteren. Met nog vier ronden te gaan moest ik dan ook het peloton laten gaan en was de koers gelijk over.

Nu op naar de Ronde van Antwerpen waar ik de broodnodige kilometers op kan doen voor de trip naar het verre westen. 

Voor al uw commentaar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.