Abrupt einde

Het had allemaal zo mooi kunnen worden. Vier daagjes laagvliegen in de Ronde van Antwerpen om de goede beentjes terug te krijgen en dan met een paar daagjes rust vlammen in Frans-Guyana. Maar het zou allemaal anders worden.

De start was veelbelovend. Ik had goede bennen en ben niet van voren weggeweest. Zat ook nog een paar keer weg en werd net teruggepakt toen de beslissende kopgroep wegging. Maar toen gebeurde het, op onverklaarbare wijze ging de man vlak voor me opeens onderuit. Ik kon geen kant op dus probeerde ik maar met een salto weer rechtop te landen om verder te fietsen . Dit is me jammer genoeg nog nooit gelukt en ook dit keer strandde ik op de helft van de salto. Voorover dus op de linkerkant van mijn hoofd en schouder. Zoals het een echte wielrenner betaamt probeerde ik natuurlijk zo snel mogelijk op te staan. Maar ik merkte dat ik nog maar een werkende arm had en kwam niet overeind. Een snel lichamelijk onderzoekje van mezelf leidde ertoe dat ik een bult op mijn schouder vond die er normaal niet hoort te zitten. Dit zou weleens mijn sleutelbeen kunnen zijn. Fuck, ik weet genoeg. Weg Guyana, seizoen is over. Dit was natuurlijk wel een heel overhaaste conclusie, maar ik wist wel dat ik in ieder geval nu niet meer kon fietsen. Dus hup, in de ziekenwagen naar het ziekenhuis. Daar stond ik dan voor het rontgen apparaat, toen ze me ook nog bijna 2 melkkannen in de hand wilde geven om het er allemaal beter uit te laten zien op de foto kneep ik hem toch wel even. Gelukkig zeiden de andere foto’s al genoeg. Zelfs een klein kind ziet dat er op deze foto iets goed fout is.

Diagnose AC Luxatie graad 3. Alle banden totaal afgescheurd en sleutelbeen schiet omhoog. Terugduwen heeft geen zin want hij heeft niks om aan vast te zitten, dus schiet gelijk weer terug omhoog. Het sleutelbeen moet vanzelf vastgroeien, maar zal altijd een beetje uit blijven steken. Na 4-6 weken moet het wel weer een heel eind goed zijn. Ik ga volgende week hier in Nederland naar de orthopeed en die kan me dan betere schattingen geven. Mogelijk moet het nog geopereerd worden, want ik zit een beetje op de grens, maar dat zien we dan allemaal wel.

Het feit is dat ik nu zit met dat sleutelbeen en dus niet naar Frans Guyana kan. Flink balen natuurlijk, maar vrij weinig aan te doen. En de rest van het seizoen kan ik ook wel op mijn buik schrijven. Want om nu op mijn tacx te gaan zitten heb ik ook geen enkele zin in. En met minimaal een maand niks doen heeft het vrij weinig nut om nog een paar wedstrijden te starten.

Op dit moment heb ik vrij weinig pijn en om de gedachtes te verleggen heb ik gisteren nog een leuk feestje gehad (ik vermaak me wel hoor). Het enige wat ik eigenlijk niet kan is mijn veters strikken, maar daar vind ik ook nog wel iets op.

ps. gelukkig heeft mijn fiets op het eerste oog vrij weinig schade dus daar ben ik wel blij om

3 antwoorden op “Abrupt einde”

  1. jammer Wouter van die val en de breuk van je sleutelbeen.
    Ik kan me voorstellen dat je nu baalt. afijn, je zult je tijd wel gezellig doorbrengen met af en toe een feestje en ontspanning ,want het nieuwe schooljaar staat ook weer voor de deur en daar heb je de handen ook weer vol aan.Het volgende seizoen zie je maar weer. En dan met meer geluk. We zien je vast nog wel binnenkort maar wensen jou van harte beterschap en hopen dat het sleutelbeen voorspoedig geneest.Veel groeten Granny.

Voor al uw commentaar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.